Over de onderzoeker
Ik herinner me de dag waarop ik een presentatie in het Engels moest houden. Dat zal ergens rond 2001 zijn geweest. Samen met mijn collega-promovendi volgde ik een cursus Engels Presenteren, omdat wij als promovendi ook op buitenlandse congressen presentaties over ons onderzoek moesten houden. Voor die dag had ik een presentatie geschreven met als titel: “Pushing An Elephant Through a Keyhole” (een olifant door een sleutelgat duwen). Jawel, deze presentatie ging over stotteren. Want ik stotterde in die tijd, soms vreselijk veel, soms wat minder. Ik denk dat ik met deze presentatie begrip wilde kweken voor mijn ‘handicap’, want ja, dat was het. Een onderzoek presenteren is al spannend genoeg, laat staan in het Engels, laat staan als je stottert. Vreselijk vond ik het, die presentaties.
Achteraf bezien had ik bij het voorbereiden van mijn presentatie een vooruitziende blik. Tijdens de presentatie kreeg ik die ‘olifant’ er met geen mogelijkheid uit. Het is één van de zeldzame keren dat ik moest opgeven, dat ik werkelijk niets meer uit kon brengen. Ik deed zo vreselijk mijn best: de woorden hingen in de lucht, ik had mijn hele verhaal paraat, maar dat prachtige verhaal zat binnen in mij opgesloten. Ik kon het met geen mogelijkheid vertellen.
Nu, eind 2009, spreek ik regelmatig voor grote groepen mensen, meestal rond de 80 mensen, soms drie- of vierhonderd. Ik stotter daarbij nooit meer. Sterker nog, het spreken voor groepen is iets dat ik graag doe, iets waar ik naar uit kan kijken, iets waarbij ik me als een vis in het water voel. Het is zo ‘gewoon’ geworden, dat ik nog wel eens vergeet waar ik vandaan kom, welke weg ik heb afgelegd. Maar in wezen is het één van grootste overwinningen die ik in mijn leven heb behaald.
Begin 2007 heb ik een stottertherapie gevolgd bij Del Ferro. Ruim twee jaar later, in de zomer van 2009, heb ik de Hausdörfer-therapie gevolgd. Ik heb me vaak afgevraagd welk aandeel beide therapieën in mijn genezingsproces hebben gehad, maar ik ben me ervan bewust dat ik dat nooit met zekerheid zal kunnen zeggen. Waar ik wel van overtuigd ben, is dat ik zonder de inzichten van de Hausdörfer-therapie uiteindelijk weer net zo hard zou gaan stotteren als ten tijde van die vermaledijde presentatie. Ik denk dat de angst om weer te gaan stotteren me uiteindelijk de das zou hebben omgedaan. Voor mij betekent de Hausdörfer-therapie dat ik heb geleerd om boven mijzelf uit te stijgen, om me niet door mijn angsten in de greep te laten houden, om vertrouwen te hebben in een dieper gelegen, onderliggend proces.
Ik vind het nodig om dit verhaal over mijzelf te vertellen, niet omdat ikzelf belangrijk ben, maar omdat mijn visie belangrijk is voor dit onderzoek. Een onderzoek krijgt immers altijd vorm vanuit een bepaald denkraam, een bepaalde manier van kijken. Een andere onderzoeker zou misschien andere keuzes maken en andere hypotheses vormen. Mijn keuzes en hypotheses worden gevormd vanuit mijn achtergrond als stotteraar, als cognitief psychologe, en als intuïtief ingestelde wetenschapper. Wat ik met dat laatste wil zeggen, is dat ik overtuigd ben van de waarde van niet-logische processen, dat wil zeggen, processen die zich buiten het rationele denkvermogen afspelen. Soms zijn dingen waar, ook al kan het verstand het (nog) niet beredeneren. Ik denk dat dit laatste essentieel is voor een onderzoek naar de Hausdörfer-therapie.
Dr. Angela Stoof
Arnhem, december 2009
E-mail: angela.stoof@kimimila.nl