Jesse
Mijn zoon, Jesse van 9 jaar stottert al sins hij 2,5 is. Eerst zeiden ze, het gaat nog wel over als hij ongeveer 4 jaar is maar dat gebeurde niet. Ook ben ik veel met hem naar een logopediste geweest, een super mens! Jesse was en is erg gek op haar. Het stotteren was echt behoorlijk en het ging met ups en downs, de ene keer erger dan de andere keer.
Mijn buurvrouw liep eens in de stad en kreeg een folder van het hausdorfer instituut in haar handen, of ze iemand kende die stotterde! Ja, mijn zoon natuurlijk. Ik heb toen alles bekeken op internet en heb toen een afspraak gemaakt. Jan is 2 maal bij ons thuis geweest en 1 x op school.
Jesse kan heel goed de techniek handteren en hij kan dan best heel goed vloeiend spreken. Maar als hij het gewoon in zijn dagelijks leven moeten gebruiken, vind hij dat maar lastig en heeft hij daar geen zin in. Stotteren vind hij fijner, omdat het andere raar klinkt en hij er bij na moet denken.
Nou is Jesse ook een kind die vol in het leven staat en er eigenlijk niet echt hinder van heeft, tot nu toe. Hij wordt eigenlijk niet gepest en hij kan heel makkelijk contacten leggen. Hij is absoluut geen teruggetrokken kind.
Ik heb hem nu de keuze voorgelegd omdat oefenen en er mee bezig zijn steeds strijd geeft, dat hij altijd bij me kan komen en dat we weten waar we zijn moeten. Dus , zodra hij wil we er samen wat aan kunnen gaan doen. En zo niet dat dat ook prima is.
Ik heb hem laten kiezen hoe erg hij stotteren vindt bij hem zelf, tussen de 0 en de 10 en hij zette zichzelf op 3, nou, prima resultaat dus.
Deze periode heeft voor mij ook veel gedaan aan acceptatie dat mijn lieve zoon stottert!
We zien wel waar het leven hem brengt met stotteren, heel ver, dat weet ik zeker, want het is een doorzettertje!
Groetjes Tanja, de moeder van Jesse!