De ervaringen van Koos
17 januari 2009
Hallo allemaal,
Een korte terugblik op de terugreis. De buschauffeur hebben we met elkaar toch wel even laten weten dat we graag naar Deeeeeeventer willen. Had de man ook weer een goede dag om met z’n collega’s over te praten.
In de trein van Zwolle naar Groningen (behoorlijk stress om die trein te halen, want slechts 1 minuut) heb ik spontaan een praatje aangeknoopt (met klankverlenging) met 2 jongens die van Etten-Leur naar Delfzijl reisden.
Ik vond dat heel plezierig en ik heb me kostelijk vermaakt. Heb niet aan woorden gedacht, maar alleen mijn gedachten in klanken omgezet. Ik ben heel wat te weten gekomen over de jongens. Geweeeeeeldige ervaring!!!!!
Tegenover me zat een meisje die meegenoot en eindje verderop bevond zich een man die met een glimlach op z’n gezich zich kennelijk ook vermaakte.
Voor ik kennismaakte met “Hausdorfer” (ja, ik weet het, die Umlaut hoort op de O, maar ik ben nu even lui) had ik nooit of te nimmer iemand in de trein aangesproken. Liever zat ik er met een sjagrijnige en ongeinteresseerde blik uit het raam te staren. ’s Avonds heb ik ook tegen me zelf gezegd dat ik het een goed initiatief van mezelf vond.
Vandaag op dag 1 heb ik al weer 2 telefoontjes gepleegd (met vrienden en mijn zoon) en ik heb daarbij ook even de klanken verlengd. Ik voelde me daarbij goed.
Mijn vrouw laat me nu zelf bellen, ipv vroeger toen het net andersom was.
Ik heb vandaag nog geen enkel moment aan woorden gedacht en het gaat goed met mijn flegmatiek.
Ik vind het van jou, Esther, ook goed dat je onverstoorbaar bleef in de supermarkt. Het zit met je flegma toch beter dan je zelf had durven hopen.
Aaaaaaaaaan allen: tot morgen bij de volgende e-mail!
19 januari 2009
Sinds vrijdag zit ik in de Ik-kan-cirkel en ik ben er geen moment uit geweest. Zaterdagochtend tijdens het douchen keihard klanken (die verder geen betekenis hadden) verlengd en lekker gestuurd. Ik had daar gewoon zin in.
Mijn vrouw was even bang dat de buren de politie zouden bellen.
’s Avonds het huis vol visite en ik heb uitgebreid verteld over de therapie en daarbij de klanken verlengd. Het flegma was zo nadrukkelijk aanwezig dat iedereen vond dat ik enorm veranderd was (in mijn voordeel).
Veel aan het woord (hmm, aan de klank) geweest en dat viel ook op.
Zondagochtend m’n dochter en schoonzoon en de kleinkinderen op bezoek gehad. Tegen de beide jongens (2 en 5 jaar) de klank verlengd en goed gekeken hoe ze daar op reageerden. Niet dus. Het viel ze helemaal niet op. Tsjonge, mijn tank bleef toch maar goed gevuld. ’s Middags gebarbecued met weer andere vrienden en ook toen me flegmatiek gedragen. “Ik kan”… en ik voelde me het hele weekend fantastisch.
M’n vrouw moest aanvankelijk even wennen aan de klankverlenging, maar… zondagochtend ging ze spontaan haar klanken ook verlengen. Het was even alsof ik weer in Barchem was. Met z’n tweeen de klanken verlengen.
Vanmorgen werd ik door mijn zoon gebeld. Toen kwam er 1 keer een stotter. Ik maakte me er echter helemaal niet druk om. En ik had ook niet het gevoel dat de tank daardoor leeg liep. Ik denk ook niet na, waarom die stotter kwam.
Het zal me (g)een zorg zijn.
Ik kan het bijna niet geloven, maar kun je in zo’n korte tijd al vrij zijn? Ik voel het in elk geval wel zo.
21 januari 2009
Nadat ik gisteren mijn kort -mailtje had verstuurd, kreeg ik een telefoontje van onze reisvriend. We hebben een half uur gekletst (wie zei er dat vrouwen langer aan de telefoon kletsen dan mannen…) over van alles en nog wat maar vooral over de Hausdorfer-methode. Het viel hem op dat ik zo duidelijk sprak, maar mijn klankverlenging was hem niet ontgaan.
Tijdens het gesprek goed m’n spreekrust kunnen behouden.
Hij vertelde nog over een nicht van hem, die zo erg stotterde, dat er geen enkel woord (klank) uitkwam.
Hij wilde de Hausdorfer-methode onder haar aandacht brengen. Hoort zegt het voort…
Gisteravond leuke gesprekken gehad met Esther en Jan. Het is alsof ik in een andere wereld ben beland, want ik spreek alleen maar blije mensen (ex-stotteraars). Maar ook andere mensen die op mijn weg komen zie ik van gemoedstoestand veranderen als ik mijn blijheid laat zien.
Vandaag per bus naar Winschoten om de boekhandel wat geld te laten verdienen.
Omdat ik eerst een loopje wil doen, ben ik een kwartier gaan lopen naar het naburige dorp om daar de bus te pakken.
Later uiteraard ook weer een kwartier terug lopen. Ik had vlakbij huis de bus kunnen nemen, maar bewust heb ik daar niet voor gekozen. De buschauffeur duidelijk laten weten wat mijn reisdoel was.
Het boek was niet voorradig, zoals ik al had verwacht (en gehoopt). Ik was niet meteen aan de beurt om het boek te kunnen bestellen, maar voor mij was een oudere dame die een boek zocht over Windows-Vista. Ik moest dus wachten en toen begonnen de zinnen die ik wou spreken in me op te komen. Dat wilde ik uiteraard niet en om mezelf af te leiden, ging ik me (hoe brutaal) bemoeien met het gesprek tussen de verkoopster en die vrouw. Ik gaf wat advies over het boek en dat allemaal met klankverlenging. Later was ik zelf aan de beurt en ook toen gaf de klankverlenging me flegma.
Aan de beide vrouwen kon ik niet zien dat ze die klankverlengingen hadden opgemerkt.
Flegmatiek verliet ik de winkel nadat ik de andere verkoopsters nadrukkelijk een goedemorgen had gewenst.
Heerlijk.
Ik verheug me op hert weerzien morgen.
30 januari 2009
De basiscursus is voorbij en dan ga je toch op eigen benen de wereld in. Jan, Josja en Esther lieten al weten dat het natuurlijk spreken gepaard gaat met vallen en opstaan. Ik denk dat je goed je springplank moet gebruiken om je flegma te bereiken (en handhaven). Dus toch wel met nadruk je klanken verlengen en sturen en luisteren. En denk aan je perioden van vredestijd… Want niets is makkelijker om dan juist dan die springplank maar terzijde te schuiven. Ben trouwens benieuwd hoe het met Sharon gaat. De anderen hebben uiteraard ook mijn interesse, maar Sharon in het bijzonder omdat ze vorige week vrijdag zoveel flegma toonde.
“En jij dan, Koos Werkman?”, hoor ik jullie vragen. Inzinkingen heb ik nog niet ervaren. Als ik merk dat mijn flegma tanende is (en dat gebeurt natuurlijk af en toe) dan ga ik even lekker op de springplank tekeer. En soms komt er een stottertje. Ik noem dat een hapering, want het is geen echte stotter zoals “vroeger”, die gepaard gaat met spanning. Het is ook niet zoals voorheen drukken tegen een medeklinker (want die zie ik niet), maar meer een herhaling. Het zijn geen momenten die me in de “Ik-kan-niet-cirkel” doen belanden. Spreekangst heb ik sinds ” Barchem” niet meer gekend. Als ik samen met mijn vrouw winkels bezoek, dan zeg ik, waar nodig, wat ik denk. Ik noem dat functioneel spreken. Spreken als je iets te zeggen hebt en niet om het spreken zelf met de bedoeling jezelf te bewijzen. En bellen gaat ook nog steeds vrij en spontaan. Spreeksituaties voorbereiden doe ik niet meer.
En de klankverlenging? Zie eerder in dit verhaal: tanende flegma. Het spreken gaat rustig met soms een geringe klankverlenging.
Ben benieuwd naar het vervolg van jullie ervaringen.
12 februari 2009
Toch nog even een berichtje uit het Groninger land. Esther had gelijk: ik ben druk bezig met koffers pakken en overige reisvoorbereidingen. Ik vind het plezierig om te lezen dat jullie op de goede weg zijn naar het licht. En daarmee uiteindelijk het geweldige gevoel ervaren van “vrij zijn”. En Jan Heuvel heeft inmiddels al wijze woorden (ja, nu wel woorden; het is op schrift!) gericht tot degenen onder jullie die dreigden in vertwijfeling verstrikt te raken.
Dus in dat opzicht hoef ik jullie niet als een semi-therapeut te helpen. Ga zo door en voor je het beseft heb je volledige spreekrust.
Van mij is er weinig nieuws te verwachten. Het gaat nog allemaal heel lekker. Zoals ik eerder al meldde: ik ga geen spreeksituatie uit de weg, als ik moet bellen dan doe ik dat (ik zei vandeweek tegen m’n vrouw “wil jij even voor me ….. bellen?”. Ze keek me aan alsof ze water zag branden; ik zei grinnekend: “GRAPJEEEE!”). Natuurlijk komt er bij mij ook nog wel es een stotter(tje). Maar daar maak ik me niet druk over: dat slijt wel.
Morgen naar de huisarts voor een controlebeurt. Kan ik gelijk wat flyers afgeven. Mijn vrouw heeft inmiddels al heel wat flyers uitgedeeld bij homeopathische artsen, fysiotherapeuten, logopedisten en het ziekenhuis in Winschoten.
De voorlichtingsdagen zijn uitgebreid zag ik op de site. Maar er kan best wel meer voorlichting georganiseerd worden, met name in de regio. Zoals het noorden bijvoorbeeld. Want als fans van Hausdorfer roepen wij toch in koor een driewerf HAUSDORFER HOEZEE!!!!